ΔΝΤ: Μπαμπούλας ή δαιμονοποίηση

Η Πολιτική και η Οικονομία δεν νομίζω ότι ανήκουν στις "ακριβείς επιστήμες" .

Η μεν Οικονομία είναι από τα ομιχλωδέστερα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκουν τα δυτικά πανεπιστήμια. Η δε Πολιτική, δηλαδή η εντός κοινοβουλευτικής δημοκρατίας άσκηση εξουσίας, έχει αποδείξει περίτρανα ότι είναι ο βιότοπος της ποικιλώνυμης διαπλοκής, της διαφθοράς, και των λόγων που δεν γίνονται πράξη.

Και οι δύο σαν τέχνες ανήκουν μάλλον στην συνομοταξία του "βλέποντας και κάνοντας".

Σχετικά όμως με την Πολιτική, το απογοητευτικώτερο όλων είναι πως ακόμη και μετά από τόση συσσωρευμένη εμπειρία "πολιτικών συμπεριφορών και πολιτικής αξιοπιστίας", υπάρχουν οπαδοί. Με ιερές πεποιθήσεις. Με ινδάλματα. Και με "ιδεολογίες". Και αλλίμονο σε όποιον ακόμη και με επιχειρήματα εκφέρει αντίθετο λόγο. Θα χαρακτηριστεί από εμπαθής μέχρι ίσως και φανατικός.

Τρανό παράδειγμα ο κ. Σαμαράς και οι οπαδοί του. Ο κ. Σαμαράς εμφανίζεται να είναι ίσως ο πιο αξιόπιστος πολιτικός αυτή τη στιγμή στη χώρα μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει πολλά. Και όχι μόνο στη χώρα μας. Αξιόπιστοι πολιτικοί μας έχουν ξανατύχει αλλά φθάσαμε να το φυσάμε και να μην κρυώνει. Και ο Κάρλος Μενεμ εμφάνιζε μια πολύ πιο αξιόπιστη "επαναστατική φρασεολογία" πριν γίνει πρόεδρος στην Αργεντινή. Και όταν έγινε...

Από το βήμα του Προσυνέδρίου της ΝΔ στο Ναύπλιο, για μια Νέα Οικονομική Στρατηγική, η κ. Μπακογιάννη μας είπε "να μην δαιμονοποιούμε το ΔΝΤ". Ναι καλά...

Και ο κ. Σαμαράς τι διαφορετικό, σχετικά με το ΔΝΤ, μας είπε;

"
Φοβικοί, ασφαλώς, δεν πρέπει να είμαστε απέναντι σε τίποτε.
Ούτε καν απέναντι στο ΔΝΤ.
Μπαμπούλα δεν πρέπει να θεωρούμε κανένα.
Ρεαλιστές οφείλουμε να είμαστε!
Την αλήθεια οφείλουμε να εξηγούμε στον Ελληνικό λαό…
Και η αλήθεια είναι ότι όπου πήγε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο πρώτος και απαράβατος όρος που επέβαλε παντού ήταν η ισοπέδωση μισθών και συντάξεων.
"

Δεν θα επιχειρήσω μετάφραση. Θα πω απλώς ότι μου φαίνεται σαν χρησμός μαντείου. Και θα θυμίσω μόνο ότι ο κ. Σαμαράς ήταν υπουργός Εξωτερικών όταν άρχισε η αλβανική εισβολή.

Η πατρίδα μας βρίσκεται σε μια αληθινά κρίσιμη καμπή. Ολοι το ξέρουμε. Οτι γίνει τώρα θα μας συνοδεύει για δεκαετίες.

Θα μπορούσε ο κ. Σαμαράς, και οποιοσδήποτε άλλος να μας συνεγείρει. Να τον ακολουθήσουμε. Ολοι. Να κατεβούμε αύριο μαζί του στο δρόμο. Πως; Με μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις και ιδέες. Ριζικές. Ριζοσπαστικές. Από αυτές που κυκλοφοράνε στα μυαλά όλων μας αυτή την εποχή. Αλλά δεν θα το κάνει και μακάρι ψεύτης να βγω.

Διότι ο κ. Σαμαράς, όπως και κάθε άλλος κοινοβουλευτικός πολιτικός, είναι "σαρξ εκ της σαρκός" του ιδίου πολιτικού συστήματος. Του συστήματος εκείνου που "δεν μας θέλει μεσ' τα ποδάρια του". Που θέλει να αποφασίζει μόνο του. Και οι ριζοσπαστικές προτάσεις είναι εκείνες που βγάζουν κι εμάς, τον απλό πολίτη, από την πολιτική αφάνεια και του δίνουν πολιτικό λόγο. Και εξουσία. Οι πολιτικοί δεν θέλουν να τους εποπτεύει κανείς. Ούτε καν εμείς. Ο φυσικός τους Επόπτης. Μας δίνουν την ψευδαίσθηση του "ελέγχου" δια των εκλογών. Ενώ στην ενδιάμεση τετραετία ο απλός πολίτης δεν έχει κανέναν θεσμικό ρόλο. Πόσο έξυπνο είναι αυτό εκ μέρους μας μετά από όσα είδαν τα μάτια μας;

Θα παραθέσω λοιπόν σε μια λίστα μερικές από αυτές τις ιδέες, που δεν είναι όλες δικές μου βέβαια.

-Σύσταση, με νόμο, εξεταστικών επιτροπών για τα σκάνδαλα του παρελθόντος. Κάθε επιτροπή απαρτίζεται από 500 πολίτες οι οποίοι προκύπτουν από κλήρωση, με βάση τον αριθμό ταυτότητας ή κάτι παρόμοιο, ανάμεσα σε όλους τους πολίτες μεταξύ 28 και 65 ετών. Δίπλα τους ενδεχομένως ένα ολιγομελές βοηθητικό σώμα δικαστικών χωρίς δικαίωμα ψήφου. Οι επιτροπές αυτές έχουν ρόλο ανακριτή και εισαγγελέα ταυτοχρόνως.

-Εξοδο από την Οικονομική Ενωση και επαναφορά της δραχμής. Στάση πληρωμών. Αναδιαπραγμάτευση του εθνικού χρέους. Αγωγές σε αλλοδαπά φυσικά και νομικά πρόσωπα που εμπλέκονται στην διόγκωση του εθνικού χρέους. Εξωση από τη χώρα όλων των αλλοδαπών τραπεζών. Υποτίμηση της δραχμής. Υψηλότατοι δασμοί στα εισαγόμενα.

-Λουκέτο στο Χρηματιστήριο Αξιών για μια διετία και απαγόρευση παρόμοιων χρηματοπιστωτικών διαπραγματεύεσεων. Εκδοση λαϊκών ομολόγων. Υψηλότατη φορολόγηση της εκκλησιαστικής και της μεγάλης εν γένει περιουσίας. Φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή πάνω από ένα ποσό μερικών εκατοντάδων χιλιάδων δραχμών θεωρείται κακούργημα. Ελεγχος των περιουσιακών στοιχείων όλων των υπαλλήλων των αμαρτωλών υπηρεσιών (Πολεοδομία, Εφορία, ΟΣΕ, διάφορα υπουργεία κλπ) από Εξεταστικές επιτροπές που συστήνονται με την μέθοδο που ήδη περιέγραψα. Επιτροπές πολιτών, όπως παραπάνω, που ελέγχουν ανά εξάμηνο τα οικονομικά δημόσιων οργανισμών όπως Νοσοκομεία, ΙΚΑ κλπ κλπ

-Συγχώνευση και αναγκαστική συμμετοχή του δημοσίου στις ιδιωτικές τράπεζες. κίνητρα οικονομικά από το δημόσιο ώστε οι ιδιωτικές τράπεζες να χρηματοδοτούν καινοτόμες ιδέες και επιχειρήσεις όχι ως δανειστές μόνο αλλά και κυρίως ως συνεταίροι. Μείωση έως εξαλείψεως του συστήματος των κλασματικών αποθεματικών.

-Επιτροπές πολιτών (όπως παραπάνω) που κάθε μήνα αξιολογούν επιχειρηματικά πλάνα, ιδέες και προτάσεις που υποβάλλουν πολίτες-επιχειρηματίες και χρηματοδοτούν όσες κρίνουν αξιόλογες με γνώμονα πάντα την δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

-Επιτροπή πολιτών που θα αναλάβει να αξιολογήσει τις προβληματικές και να προτείνει τρόπους να γίνουν βιώσιμες.

-Επαναφορά της αρχαίας "λειτουργίας" και "χορηγίας". Επιτροπή πολιτών ετησίως αναθέτει (με αναγκαστικό νόμο ή όπως αλλιώς λέγεται) "λειτουργία" σε φυσικά και νομικά πρόσωπα, χωρίς να εξαιρούνται και οι ξένες επιχειρήσεις που δρουν στην χώρα, την παροχή των αναγκαίων για την συντήρηση και λειτουργία τμημάτων της δημόσιας μηχανής. Από ένα τάγμα του Ελλ. Στρατού ή μια μοίρα της Πολεμικής Αεροπορίας και ένα καράβι του Πολεμικού Ναυτικού μέχρι τα δημόσια σχολεία μιας περιοχής, την λειτουργία ενός σταθμού επεξεργασίας λυμάτων του δήμου, ενός νοσοκομείου, του ΕΚΑΒ κλπ κλπ. Και συν-χορηγίες. Οι χορηγοί θα τιμούνται κλπ κλπ κλπ.

Δεν ξέχασα κάποια ιδέα. Οι ιδέες, δικές μου και κυρίως άλλων που συζητώ μαζί τους καθημερινά, είναι πολλές και ποικίλες. Δεν θα μπορούσα να τις παραθέσω όλες γιατί θα ήταν κουραστικό. Αυτό που μετράει όμως είναι το πνεύμα των ιδεών. Και το πνεύμα είναι προς την κατεύθυνση
-της συμμετοχής του πολίτη στην έρευνα και την αντιμετώπιση της διαφθοράς
-της εξόδου από το ευρώ
-της φορολόγησης όχι του συνήθους υποζυγίου πια αλλά των αληθώς εχόντων και κατεχόντων
-της απαγόρευσης δημιουργίας εικονικού πλούτου από "χρηματοπιστωτικά προϊόντα"
-της συμμετοχής της μεγάλης περιουσίας και επιχείρησης στα "έξοδα της κοινωνίας και του δημοσίου"
-της δημιουργίας πραγματικής οικονομίας με την χρηματοδοτική στήριξη νέων ή προβληματικών επιχειρήσεων και την ανάπτυξη της καινοτομίας

Εχω την πεποίθηση ότι αν ο κ. Σαμαράς, ή οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του, εξήγγειλε μια παρόμοια δέσμη μέτρων πάνω κάτω σε αυτό το πνεύμα, και με δεδομένη την κατάσταση στη χώρα και την ψυχολογία μας, θα μετρούσε εικοσιτετράωρα μέχρι την πρωθυπουργία.

Αλλά πάλι μπορεί να κάνω και λάθος.

Θραξ Αναρμόδιος.

.

Με αφορμή μια ανακοίνωση του ΚΚΕ για την οικονομική κρίση

Το ΚΚΕ σπάνια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, κάνει λανθασμένη τοποθέτηση όταν αναλύει την τρέχουσα κατάσταση. Εγώ τουλάχιστον σχεδόν πάντα συμφωνώ με την κ. Παπαρήγα όταν την ακούω να μιλάει.

Ομως το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι, κατά την κρίση του καθενός μας, σωστές ή λανθασμένες αναλύσεις της τρέχουσας κατάστασης. Είναι κυρίως πρόβλημα εμπιστοσύνης πολιτικής. Πειθούς και γοητείας.

Και εμένα, όπως το λέει και πιο πάνω ο προλαλήσας zame, το ΚΚΕ μου δίνει την εντύπωση ότι ΔΕΝ θέλει να κυβερνήσει. Μου δίνει την αίσθηση ότι δεν θέλει να ανέβει το εκλογικό του ποσοστό πάνω από ένα όριο που θα έκαμνε τους υπολοίπους που απαρτίζουν το σύστημα να ανησυχήσουν και να νιώσουν ότι απειλούνται.

Εν ολίγοις όταν ακούω την κ. Παπαρήγα, της οποίας τον λόγο βαθύτατα εκτιμώ, έχω την αίσθηση ότι ταυτόχρονα μ' αυτά που λέει μου λέει ακόμη κάτι σαν: "εμείς σας τα λέμε κι αμαρτία δεν έχουμε, κι εσείς κάνετε τώρα ότι νομίζετε, εμείς μια φορά τα 'παμε, σας προειδοποιήσαμε, ξαλαφρώσαμε".

Δεν ξέρω γιατί ο καθημερινός πολίτης δεν προτιμάει το ΚΚΕ. Ξέρω γιατί δεν το ψηφίζω εγώ. Επειδή θεωρώ ότι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι σχήμα οξύμωρο.

Αλλά φαντάζομαι ότι αυτή η μη-προτίμηση του ΚΚΕ και από τους υπόλοιπους συμπολίτες μου, έχει να κάνει με την αξιολόγηση των προθέσεών του κόμματος αυτού και την γοητεία του ως οργανισμού που παράγει μια πολιτική και που έχει μια συγκεκριμένη ιστορία και κυρίως μια συγκεκριμένη νοοτροπία.

Δεν βλέπω να μας σώζει ούτε το ΚΚΕ, παρά τις σωστότατές του αναλύσεις.
Εικάζω ότι δεν θέλει κιόλας να μας σώσει.

Κι από την άλλη ίσως και να μην σωζόμαστε.
Κι ακόμη ίσως να είναι και καλύτερα να μην σωθούμε καν.

Και να περιμένουμε να δούμε, μετά την επερχόμενη "καταστροφή", μήπως για μια φορά σταθούμε περισσότερο τυχεροί και πράγματι καταφέρουμε να επιβάλλουμε δημοκρατικούς μηχανισμούς και ελέγχους που δεν θα μας ξαναοδηγήσουν εδώ που είμαστε τώρα.

Διότι εδώ που είμαστε τώρα με δημοκρατία αληθινή δεν θα φθάναμε ποτέ.

Εμείς όμως, οι απλοί πολίτες, επιμένουμε να μην θέλουμε πολιτικό ρόλο για μια ολόκληρη τετραετία (Οχι δηλαδή ότι και οι άρχοντές μας σκοτώνονται να μας δώσουν τέτοιο ρόλο). Κι αυτό είναι το κρίμα μας. Το οποίο ετοιμαζόμαστε να πληρώσουμε τώρα. Και όχι οι εκείνες ή οι άλλες λανθασμένες μας πολιτικές επιλογές μόνο.

Αν θα διασωθεί κάτι δεν θά 'ναι ο απλός άνθρωπος.
Αν θα διασωθεί κάτι θα είναι πάλι το σύστημα.

Θραξ Αναρμόδιος

Η Ελλάδα πάει ΔΝΤ

Ο απλός άνθρωπος δεν έχει φτάσει ακόμη στο "μη παρέκει". Εχει ακόμη να φάει και να πληρώσει τους λογαριασμούς του "συνδρομητικού καπιταλισμού" στον οποίο έχει πλέον επιτυχώς και ολοκληρωτικά εθιστεί. Εχει κάποια ελπίδα.

Είναι βέβαια αηδιασμένος, αρκετά αγανακτισμένος, και σχεδόν στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Και φοβάται. Και θυμώνει. Αλλά μόνος του. Μόνος του μέχρι στιγμής. Δεν την πολυσυζητάει την κατάσταση με άλλους. Εχει πιο ευχάριστες Τζούλιες και "μπάλλες" και "τρομοκράτες". Εχει κάποια ελπίδα.

Αν όμως τα πράγματα εξελιχθούν όπως φαίνεται ότι θα εξελιχθούν και αρχίσει η στέρηση λόγω μη έγκαιρης καταβολής των συνδρομών και αγορές με "δελτίο ή κουπόνι" τότε θα φοβηθεί πολύ και θα θυμώσει πολύ. Και θα αναγκαστεί να τα συζητήσει και με τον διπλανό του. Και τότε οι θυμωμένοι θα γίνουν δύο. Αν τα πράγματα οδηγηθούν στο "μη-παρέκει", θα φτάσει να τον απασχολούν και να συζητάει μόνο αυτά. Και θα απελπιστεί.

Και ο απελπισμένος είναι απρόβλεπτος.

Ο κύβος μάλλον ερρίφθη.
Πάμε ολοταχώς για μετωπική και με άγνωστη συνέχεια και κατάληξη.

Θραξ Αναρμόδιος

Καλή Ανάσταση

Καλό Πάσχα δεν μπορώ να πω. Ζητώ την συμπάθειά σας.
Καλό Πάσχα όμως δεν μπορώ να πω, γιατί ξέρω τι σημαίνει. Και σε ποια γλώσσα.

Θα πω Καλή Ανάσταση.

Είμαι ένας άθεος.
Αλλά αν υπήρχαν άγγελοι και έπρεπε να διαλέξω δεν θα πήγαινα με τους "εκπεσόντες".

Ξέρω τι είναι καλό και τι είναι κακό.

Το ξέρω για τον ίδιο λόγο που και ο Ηρακλής το ήξερε. Εκείνον που δεν χρειάστηκε κανένας θεός να τον φοβερίσει. Για να κάνει την σωστή εκλογή. Την αρετή. (Λέξη ξεχασμένη πια). Αν και στα χρόνια εκείνα τα παλιά η θρησκεία (από την λέξη Θράκη), δεν είχε τέτοια αποστολή. Να διδάξει στον άνθρωπο ήθος και αρετή. Αυτό ήταν δουλειά της κοινωνίας. Και είναι πάντα. Και της πόλης. Οτι σημαίνει πόλη.

Ω, ναι. Η πόλη είχε θρησκεία. Κρατική. Οπως και τώρα. Και όποιος της πήγαινε κόντρα έβρισκε μεγάλο μπελά. Είτε ήταν ο Σωκράτης, είτε ο Αναξαγόρας, το κολλητάρι του Περικλή. Διότι η δημοκρατική παράταξη καχύποπτα (η καχυποψία είναι πυλώνας της δημοκρατίας), θεωρούσε πως η όποια "θρησκευτική" επίθεση είχε στόχο την δημοκρατία την ίδια. Την πόλη. Το έθνος.

Διατηρούμε ακόμη την ίδια καχυποψία και τον ίδιο φόβο. Και πολύ καλά κάνουμε. Και το λέω εγώ αυτό. Ο χωρίς θεό. Πρέπει να 'μαστε καχύποπτοι σ'αυτόν που βάζει στόχο την πίστη των ελλήνων.

Ομως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η πίστη, που στο κάτω κάτω αντιμάχεται και την λογική. Είναι η προέλευση αυτής της πίστης και η ρίζα της. Οι ιστορία της εδραίωσής της. Οι σχέσεις της με την εκάστοτε εξουσία. Και δεκάδες άλλα που ξεχνάω τώρα. Αλλά κυρίως τα συμφέροντα των ιερέων της.

Οτι και να κάνω δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω ΚΑΙ γι' αυτά. Θα αυτο-αναιρεθώ αν το κάνω. Το ξέρω ότι είναι επικίνδυνο όταν το κάνω. Διότι ο εχθρός, ο πάσης φύσεως εχθρός που μας περικύκλωσε και μας αφελληνίζει, τέτοιες διχόνοιες θέλει. Τον εξυπηρετεί η φαγωμάρα μας. Τον θρέφει και την εκμεταλλεύεται. Την συνδαυλίζει.

Αλλά από την άλλη μου είναι δύσκολο να σταματήσω να μιλάω στον συμπολίτη μου για ένα θέμα που θεωρώ κορυφαίας σημασίας. Για μας. Για την δημοκρατία. Για την πόλη. Για το έθνος. Δεν μπορώ να σωπάσω. Ούτε να σταματήσω να σκέφτομαι.

Θα πάρω μέρος λοιπόν στην Ανάσταση. Σαν όλους τους έλληνες. Θα πάρω μέρος κι εγώ και μαζί και η διαφωνία μου.

Κι αν δεν πιστεύω στην "πίστη" όπως εκείνοι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που τα πιστεύουμε μαζί. Που τα νιώθουμε μαζί. Που τα ζούμε μαζί. Που είμαστε μαζί.

Θα πάω λοιπόν στην Ανάσταση. Κι ύστερα θα γυρίσω και το αρνί. Θα πιω τσίπουρα και κρασιά. Θα χορέψω θρακιώτικα, και ηπειρώτικα και νησιώτικα και κρητικά και παλιοελλαδίτικα. Οπως τραγουδάνε και χορεύουν και πίνουν όλοι οι έλληνες. Τόσα χρόνια. Μαζί. Εχει σημασία μεγάλη.

Και το βραδάκι όταν θα πέφτει ο ήλιος, θα χύσω δυο σταγόνες στο χώμα. Στη μνήμη όλων αυτών που έζησαν και περπάτησαν σ' αυτόν τον υπέροχο τόπο. Και σε όσους αγάπησαν αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του. Οπως τα αγάπησα κι εγώ.

Καλή Ανάσταση.

Θραξ Αναρμόδιος

.

Αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ στην Γάζα

Διεθνές Δίκαιο και άλλες ιστορίες.

Ιδού τι είπαν οι Αθηναίοι στρατηγοί τον Μάρτη του 416 πχ στους Μήλιους, λίγο πριν καταστρέψουν το νησί τους:

“Αφού ξέρετε και ξέρουμε ότι, κατά την κρίση των ανθρώπων, το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δε συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.”

Και το θεωρούσα την επιτομή του κυνισμού. Τι λάθος!

Κοντά πενήντα χρόνια τώρα συμβαίνει ένα διαρκές έγκλημα. Μπροστά στα μάτια μας. Μια γενοκτονία από τις ειδεχθέστερες. Ενα έθνος γενοκτονεί ένα άλλο έθνος, ένα αδύναμο έθνος. Που δεν έχει την δύναμη να επιβάλλει το δίκιο του.

Στα χρόνια μας μάλιστα συμβαίνει live και τηλεοπτικά. Κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας.

Αναρωτιέμαι σε ποιο σημείο αγριότητας να έχουν φτάσει, αφού πια τους τραβάει το αυτί ο ΟΗΕ και η ΕΕ για “υπερβολική απάντηση” στην αντίσταση των Παλαιστινίων.

Οποτε παίζει την “Λίστα του Σίντλερ” ή κάτι παρόμοιο δεν μπορώ να το δω πια. Θυμάμαι, αντανακλαστικά αυτά που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη και το κλείνω το ρημάδι. Μια αηδία με πιάνει. Για το προφανές της αδικίας και της προπαγάνδας. Και μετά θυμώνω που σπάνια βλέπουμε για την γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ινδιάνων, των Αμπορίτζιν, και των τόσων-πόσων χωριών που κάψαν οι Ναζί και οι Βούλγαροι στην πατρίδα μου την Θράκη, στην διάρκεια της κατοχής.

Χύνεται τόσο αίμα αθώων άδικα στην Παλαιστίνη κι εμείς βλέπουμε δυο-τρεις εικόνες τηλεοπτικές και μετά τίποτε. Σιγή. Και “Λίστα του Σίντλερ”. Μα ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και το κάνουν αυτό τόσα χρόνια; Και ποιος είναι αυτός ο θεός τους που τους χρωστάει το αίμα των άλλων;

Ενα καλό μάθημα και για μας, σήμερα: “το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του”. Δηλαδή δεν πα να χεις δίκιο. Πρέπει να μπορείς και να το επιβάλλεις.

.

Η δημοκρατία στο μικροσκόπιο

Δημοκρατία. Βαρετή λέξη. Οτι πιάνουν στο στόμα τους οι πολιτικοί καταντάει βαρετό. Με το που θα αρχίσουν να μιλάνε γι' αυτό, περίπου σιγουρεύσαι ότι δεν είναι ενδιαφέρον σαν θέμα και καλύτερα να το αφήσεις στην αρμοδιότητά τους. Βαρετή λέξη το ξαναλέω. Που της γίνεται σπάταλη και αλόγιστη χρήση σε επετείους. Και λόγους πολιτικών.

Τα λεξικά και τα εγχειρίδια λένε ότι Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει και ασκείται από τον λαό. Αλλά τι ξέρουν τα λεξικά και τα εγχειρίδια; Σε ποια σύγχρονη Δημοκρατία ασκείται η εξουσία από τον λαό; Σε καμμιά. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα το είχαμε μάθει.

Για το τυρί φέτα υπάρχει πατέντα. Δεν μπορεί ο καθένας να φτιάξει ένα τυρί και να το ονομάσει φέτα. Για την Δημοκρατία δεν υπάρχει πατέντα. Δυστυχώς. Δεν υπάρχει πατέντα διότι δεν φρόντισαν και οι εφευρέτες της πρόγονοι. Μάλλον από υπερβολική εμπιστοσύνη σε μας. Τα βλαστάρια τους. Κι έτσι αρχίζει και μπλέκει το πράγμα.

Ο καθένας, κυριολεκτικά όμως ο καθένας, μπορεί να στήσει ένα ωραίο συστηματάκι και να το ονομάσει Δημοκρατία. Διότι μπορεί η Δημοκρατία σαν λέξη αιωνίως να φθείρεται, διατηρεί όμως μια γοητεία με έναν τρόπο παράδοξο. Κι έτσι έχουμε συνταγματική, συγκεντρωτική, ισλαμική, προεδρική, χριστιανική και ότι ακόμη φανταστείς Δημοκρατία. Αλλά Δημοκρατία δεν έχουμε.

Στην αρχαία Δημοκρατία μαζευότανε όλοι, πίνανε τον καφέ τους, νομοθετούσανε κι αποφασίζανε. Αμα θέλανε να δικάσουνε τραβούσανε κλήρο, κλήρο ναι, βγάζαν πενήντα δικαστές και καθαρίζανε. Στό “όλοι” κρύβεται το μυστικό. Οσο περισσότεροι αποφασίζουνε τόσο μικραίνει η πιθανότητα να πάρουν λάθους απόφαση. Και το αντίθετο.

Στην μοντέρνα Δημοκρατία, την γνωστή και με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική και τα τοιαύτα το “όλοι” κόπηκε. Τώρα ο λαός κυβερνάει δι' αντιπροσώπου. Και πρόκοψε. Ο αντιπρόσωπος. Οχι ο λαός.

Μερικές μάλιστα σύγχρονες Δημοκρατίες έχουνε επικεφαλής Βασιλιά. Ισα ίσα για να μην ξεχνάνε οι λαοί το πρόσφατο βαρβαρικό παρελθόν τους. Και να 'χουν και οι κουτσομπόλες εφημερίδες κι εκπομπές ύλη. Οι ανόητοι ινδάλματα. Και οι πεταχτούλες να ονειρεύονται πρίγκηπες με στραφταλίζουσες στολές και λοφία.

Στην δι' αντιπροσώπων λοιπόν Δημοκρατία η εξουσία ασκείται “χάριν του λαού”. Μας κάνουν την χάρη δηλαδή. Οι αντιπρόσωποί μας. Οι δε εξουσίες είναι τρεις. Σαν τα τρία κακά της μοίρας μας, θεός φυλάξοι: Εκτελεστική, Νομοθετική και Δικαστική. Αυτή η βαρύγδουπη ταξινόμηση έχει έναν απλό πονηρό σκοπό. Να αφαιρέσει την εξουσία από τον απλό πολίτη.

Ο απλός πολίτης, για να μην τον ταλαιπωρεί και πολύ η σύγχρονη Δημοκρατία, πάει μια φορά στα τέσσερα χρόνια, ψηφίζει έναν αντιπρόσωπο και τελειώνει η δουλειά του. Αυτή είναι. Δεν έχει άλλο. Πάπαλα.

Μετά αναλαμβάνουν οι ειδικοί. Οι ειδήμονες. Αυτοί που ξέρουν. Πως να κυβερνήσουν, να νομοθετήσουν και να δικάσουν. Διότι στην σύγχρονη Δημοκρατία για να πάρεις μέρος πρέπει να χεις μια γνώση, μια ειδικότητα, ένα ECDL. Οχι απλός πολίτης. Ολοι ίσα κι όμοια.

Τώρα πόσο ξέρουν αυτοί οι ειδήμονες θεός, κι η ψυχή τους. Και το μαύρο μας το χάλι. Που πιστοποιεί ότι ή οι ειδήμονες δεν ξέρουν τι τους γίνεται ή ασκούν ότι ασκούν τέλοσπάντων, όχι “χάριν του λαού”, αλλά χάριν της τσέπης τους, της οικογένειάς τους, του φίλου, του μπατζανάκη ή και του εργοδότη τους.

Ούτως ή άλλως αυτοί οι ειδικοί μερίμνησαν ώστε ότι κιαν κάνουν να μένουν ατιμώρητοι. Ποινικά εννοώ. Ακόμη κιαν αθετούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις. Ακόμη κιαν βάλουν το χέρι στο μέλι. Θέλετε να μετρήσουμε τους τιμωρημένους;

Ο απλός πολίτης αναρωτιέται τι να ψηφίσει. Για να μην του βγει μια από τα ίδια. Οπως συνέβη εκατοντάδες φορές. Κι όσο το κάνει αυτό ξαναγυρνάμε εκεί που αρχίσαμε. Φαύλος κύκλος. Διότι δεν έχει να κάνει με τους ανθρώπους. Εχει να κάνει με το σύστημα. Το σύστημα αυτό δεν είναι Δημοκρατία. Είναι ένα ωραίο κόλπο.

Θα έχουμε Δημοκρατία όταν ο απλός πολίτης θα ψηφίζει το νομοσχέδιο για να γίνεται νόμος.

Θα έχουμε Δημοκρατία όταν για να επιλέξουμε κυβέρνηση θα τραβάμε κλήρο μεταξύ μας όλοι. Κλήρο ναι. Λαχνό. Κλήρωση. Ακόμα και οι αντιδραστικοί πολιτικά αρχαίοι στοχαστές αναγνωρίζουν ότι η κλήρωση είναι ο δημοκρατικός τρόπος επιλογής. Η εκλογή είναι ολιγαρχικός.

Θα έχουμε δημοκρατία όταν θα τραβάμε κλήρο μεταξύ μας για να επιλέξουμε δικαστές για μία υπόθεση. Κλήρωση πάλι. Οχι επαγγελματίες.

Ο πολίτης είναι επάγγελμα. Ο πολίτης είναι ΤΟ επάγγελμα. Είναι δουλειά. Πολύ σοβαρή μάλιστα. Οχι δικαιώματα και κουραφέξαλα.

Και δεν έχει πολλές “δημοκρατίες”. Μία είναι η Δημοκρατία. Ολα τα άλλα δεν είναι καν απομίμηση.

.

Αδαούς απορία.

Ως μη έχων ειδικές γνώσεις περί οικονομίας και τα σχετικά με την οικονομία τεχνικά ζητήματα κατατάσσω τον εαυτό μου στους αδαείς. Οπως δηλαδή είμαι αναγκασμένος να κάνω και με πολλά άλλα θέματα για τα οποία δεν διαθέτω κάποια ειδική τεχνική γνώση.

Βρίσκομαι λοιπόν σε δυσχερή θέση όταν χρειάζεται να εκφράσω την άποψη και την γνώμη μου για ένα τέτοιο ζήτημα όπως η λειτουργία της οικονομίας. Από τη μια η εκσυγχρονισμένη θεώρηση περί λειτουργίας του δημοκρατίας απαιτεί να έχει κανείς ειδική τεχνική γνώση των ζητημάτων όταν πρόκειται να εκφέρει άποψη. Από την άλλη, οι παλαιόθεν εφευρέτες και κατέχοντες την σχετική περί δημοκρατίας πατέντα πρόγονοι, επιμένουν ότι όλοι οι πολίτες έχουν δημοκρατική υποχρέωση να συμβάλλουν με απόψεις και τοποθετήσεις στον δημόσιο δημοκρατικό διάλογο. Είναι ένα προσωπικό αδιέξοδο τελικά αυτό στο οποίο ευρίσκομαι.

Ενθυμούμενος όμως την ηρωϊκή ρήση ότι “στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα”, σκέφθηκα να προβάλλω το επιχείρημα ότι σε έναν δημόσιο διάλογο δεν έχουν αξία και βαρύτητα μόνο οι απόψεις και οι γνώμες αλλά και οι απορίες. Ναι οι απορίες. Ακόμη και των αδαών. Ωστε να έχω και εγώ κάτι να συνεισφέρω. Και για να διατηρήσω κάπως το δημοκρατικό μου δικαίωμα να ζητώ και να λαμβάνω τον λόγο. Ελπίζοντας πως εκφράζοντας απορία και όχι γνώμη ούτε τους εκσυγχρονιστές δημοκράτες που απαιτούν πιστοποιητικά επιστημονικής κατάρτισης πριν από την έκφραση γνώμης θα εξοργίσω, ούτε όμως και θα παρεκκλίνω από τις προγονικές δημοκρατικές προσταγές.

Υπάρχει λοιπόν το γνωστό θεώρημα ότι μία ελεύθερη αγορά αυτορυθμίζεται. Με τέτοιο τρόπο μάλιστα, ώστε στο τέλος οι δυνάμεις του ανταγωνισμού σε συνδυασμό με τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης να λειτουργήσουν προς όφελος του πολίτη καταναλωτή. Οτι δηλαδή αν ο έμπορος Α πωλεί το εμπόρευμα E στην τιμή T και ο έμπορος Β πωλεί το ίδιο εμπόρευμα E στην τιμή T – X τότε θα αναγκαστεί, λόγω των ανωτέρω δυνάμεων, και ο έμπορος Α να χαμηλώσει την τιμή πώλησης του εμπορεύματος Ε, ώστε να παραμείνει “ανταγωνιστικός”. Και εν τέλει ωφελημένος από αυτή την πτώση των τιμών που επιβάλλει ο από μηχανής θεός ανταγωνισμός, θα βγει ο πολίτης καταναλωτής.

Δεν τολμώ να εκφράσω ανοιχτά την βαθύτατή μου δυσπιστία προς το ανωτέρω θεώρημα για λόγους που ήδη εξήγησα. Είμαι όμως αναγκασμένος, για να μην αδικήσω και την λογική, να ερωτήσω: υπάρχει κάποια απόδειξη για το παραπάνω θεώρημα;

Το ερώτημά μου δεν είναι καθόλου ρητορικό. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι οι τιμές των διαφόρων αγαθών πάντα αυξάνονται. Σε μία μάλιστα πρόχειρη έρευνα που διενήργησα μεταξύ γειτόνων συμπολιτών μου είχαν και εκείνοι την ίδια γνώμη και ουδείς διαπίστωσε κάποια άξια λόγου πτώση των τιμών κατά την διάρκεια της ζωής του. Ακόμη και οι πρεσβύτεροι.

Προσπαθώντας να κάνω τον “δικηγόρο του διαβόλου”, υπενθύμισα σε ορισμένους ότι, για παράδειγμα, μετά την απελευθέρωση της τηλεφωνίας απολαμβάνουμε όλοι, λόγω της δυνάμεως του ανταγωνισμού, χαμηλώτερες τιμές στις υπηρεσίες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας. Και ακόμη ότι μετά την εμφάνιση των αλυσίδων πολυκαταστημάτων μας διατέθηκε ένας ολόκληρος κόσμος από αγαθά σε πολύ προσιτές τιμές.

Μου αντέτειναν, μερικοί μάλιστα επιτιμώντας με, ότι “δεν ξέρω τι μου γίνεται, διότι αν ήξερα, τότε γιατί με τόσες προσιτές τιμές και τόσα φτηνά τηλέφωνα και χίλια δυο, το μηνιάτικο εξανεμίζεται από την πρώτη κιόλας εβδομάδα”.

Δεν μπόρεσα να απαντήσω στο αντιεπιστημονικώτατα διατυπωμένο ερώτημά τους. Υπάρχει άραγε απάντηση στο δικό μου;

.

Δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Ενα δημοψήφισμα είναι δείγμα δημοκρατίας (προσοχή, όχι δήγμα). Αυτό οφείλω να το αναγνωρίσω, παρά την έμφυτη δυσπιστία και δημοκρατική καχυποψία μου.

Οι άρχοντες, κάνοντες χρήση των δημοκρατικών τους υποχρεώσεων, από τις πολλές υποχρεώσεις με τις οποίες τους επιφορτίζει το σύνταγμα, απευθύνουν δια του δημοψηφίσματος προς τον λαό, εμάς δηλαδή, ένα ερώτημα. Ωστε να αποκτήσουν μία πιο σαφή εικόνα για την κυρίαρχη θέλησή μας σχετικά με ένα σοβαρό ζήτημα που τους απασχολεί. Αυτούς κι εμάς.

Κι εμείς, ο κυρίαρχος λαός, κάνοντας χρήση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων, αποκρινόμαστε στο ερώτημα. Και με όση δημοκρατική ευγένεια ακόμη μας απομένει, αφού μπήκαν και στον σπάνιο κόπο να μας ερωτήσουν, δίνουμε στους αρχόντους σαφέστερες και πιο λεπτομερείς εντολές για το σχετικό με το δημοψήφισμα ζήτημα. Ωστε να ξέρουν οι άνθρωποι πως να το χειριστούν. Κάτι σαν “his master's voice”.

Και έπειτα, μετά δηλαδή από αυτήν την κορυφαία δημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος, ο κυρίαρχος λαός, εμείς, σίγουρος ότι ξεκαθάρισε ότι είχε να ξεκαθαρίσει προς τους άρχοντες που τον υπηρετούν, ξαναγυρίζει περιχαρής στις συνήθεις δημιουργικές του ασχολίες. Ζάπινγκ και τα συναφή. Οσοι από τον λαό έχουν αϋπνίες. Διότι οι υπόλοιποι, όσοι νιώθουν πολύ κουρασμένοι από την δημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος, πάνε κατευθείαν για ύπνο. Μην πιάνουν και τον καναπέ άδικα.

Αυτά, τα παραπάνω θεωρητικά, προβλέπονται από τους κανονισμούς του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Ωστε όταν ανακύπτουν σοβαρά ζητήματα, κοινώς όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι, να διαθέτουμε ένα δημοκρατικό εργαλείο ώστε να τα αντιμετωπίζουμε. Ως γνωστόν στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Μόνον έξοδα.

Διότι, ναι, ενα δημοψήφισμα έχει έξοδα. Κοστίζει εν ολίγοις αρκετά. Μυστήριο γιατί αλλά η δημορατία δεν είναι δωρεάν. Κοστίζει. Τι να κάνουμε;

Ως εκ τούτου υπάρχει ένα σύνολο δημοκρατικών κανόνων που προβλέπει ποια ζητήματα και με ποιον τρόπο μπορούν να εκτεθούν στην κρίση του λαού, ως δημοψηφίσματα. Μόνον τα σοβαρά. Ωστε να μην σπαταλάται αδίκως το δημόσιο χρήμα. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να γίνει δημοψήφισμα για την επιλογή του άσματος που θα μας εκπροσωπήσει στον καλλιτεχνικό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Είναι ένα θέμα ευτελέστατο.

Μία δημοκρατική κυβέρνηση όμως, η οποία σέβεται τον δημοκρατικό εαυτό της, αρνείται να πάρει αυθαίρετες αποφάσεις χωρίς να συμβουλευτεί την πολύτιμη κρίση του κυρίαρχου λαού και κυρίου της τον οποίο υπηρετεί έως αυτοθυσίας ακόμη και για δευτερεύοντα ζητήματα. Λόγω του ότι όμως αυτή η ερώτηση κοστίζει δημόσιο χρήμα, η δημοκρατική κυβέρνηση εκτίθεται σε ένα ηθικό δίλημμα. Εχει το δικαίωμα να ξοδεύει δημόσια χρήματα για “ψύλλου πήδημα”;

Θα περίμενε κανείς, καχύποπτος, κακόβουλος και προφανέστατα αντιδημοκράτης, πως στην εποχή της ηλεκτρονικής, των υπολογιστών, των δικτύων ΑΤΜ, των δικτυωμένων γραφείων προγνωστικών ποδοσφαίρου και “online” στοιχημάτων, να έχει ήδη δημιουργηθεί κάτι ανάλογο και για την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων. Με ανάλογα περιορισμένο κόστος.

Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι εκτός από το δυσθεώρητο κόστος, τα συστήματα αυτά δεν είναι τόσο ασφαλή. Προφανώς η διεξαγωγή δημοψηφίσματος δια ηλεκτρονικών μέσων απαιτεί περισσότερη ασφάλεια από την κατάθεση και κυρίως την ανάληψη χρημάτων. Η δημοκρατική μας ευαισθησία, παροιμοιώδης, δεν μας επιτρέπει να εκθέσουμε στον κίνδυνο της υποκλοπής ούτε μία δημοκρατική ψήφο.

Ετσι οι άρχοντες, για τα ήσσονος σημασίας ζητήματα δεν έχουν άλλη διέξοδο. Είναι υποχρεωμένοι να καταφύγουν στις λεγόμενες δημοσκοπήσεις. Οι οποίες, είναι εξακριβωμένο, δεν έχουν θεωρηθεί ποτέ και από κανέναν διαβλητές. Και με τον τρόπο αυτό εξοικονομούν και δημόσιο χρήμα το οποίο μπορούν πλέον άφοβα να επενδύσουν σε άλλους πιο εθνοφελείς σκοπούς.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο τεχνικό ζήτημα που σχετίζεται με την διενέργεια ενός δημοψηφίσματος. Το σύνταγμά μας προβλέπει ότι πρέπει να υπάρξει ένας συγκεκριμένος αριθμός αντιπροσώπων του κυρίαρχου λαού, κοινώς βουλευτών του κοινοβουλίου, ο οποίος να υποστηρίξει μία ανάλογη πρόταση σε σχετική ψηφοφορία στην Βουλή των Ελλήνων.

Δυστυχώς από ότι φαίνεται δεν υπάρχει η δυνατότητα να συγκεντρωθεί ο απαραίτητος αριθμός ψήφων στο κοινοβούλιο που θα στήριζε μία τέτοια πρόταση. Παρόλα αυτά όμως, τα γενναία κόμματα της αντιπολίτευσης, θεωρώντας ύψιστο χρέος τους να υπενθυμίσουν στους κυβερνώντες άρχοντες το δικό τους αντίστοιχο δημοκρατικό χρέος να ερωτήσουν τον κυρίαρχο λαό για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, κατέθεσαν μία ανάλογη πρόταση. Παρότι γνωρίζουν τα εν λόγω κόμματα ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να γίνει δεκτή η πρότασή τους. “Ούτε μία στις χίλιες”, που θα 'λεγε κι ο κυρίαρχος λαός.

Ο κυρίαρχος λαός αδυνατεί ενίοτε να αντιληφθεί την “υψηλή πολιτική” και έννοιες όπως πολιτικό κέρδος ή πολιτικό κόστος. Για τον λόγο αυτό προέβη, με τον κυρίαρχο τσαμπουκά του σε πλήρη λειτουργία, σε πολυάνθρωπες συγκεντρώσεις, ώστε να βεβαιωθεί ότι μετά και από τις δημοσκοπήσεις, μετά και από το επταήμερο των παραλυτικών απεργιών δεν θα μείνει καμμία αμφιβολία στους άρχοντες για την γνώμη και τις προθέσεις του. Και βροντοφώνησε την αντίθεση του στο εν λόγω νομοσχέδιο μέχρι που βράχνιασε.

Και τώρα, διαπορών εν μέσω ζάπινγκ, συλλογίζεται μήπως ήρθε η ώρα να προμηθευτεί τηλεσκόπιον ώστε να ατενίζει την πολυπόθητη σύνταξή του σαν κομήτη χαμένο στο δημοκρατικό διάστημα.

.